Blog

Geheimhoudingsplicht: Balanceren met het delen van informatie

Begrafenis…..

Vanavond heb ik een afspraak bij Henk. Henk is een man van 60 jaar die sinds kort weet dat hij autisme heeft. Henk is erg blij met zijn diagnose want zo gaf hij mij aan: “Nu weet ik waarom er zoveel dingen in mijn leven zijn misgegaan”.

Henk is een schipperskind, hij heeft nog een zus en samen met zijn ouders hebben ze gevaren door Europa. Voor Henk waren het fijne jaren zo geeft hij aan. Aan boord was het veilig en vertrouwd en tot zijn zesde levensjaar heeft hij het erg goed gehad.

Toen kwam het internaat. Henk vertelde mij dat dat erg moeilijk jaren voor hem zijn geweest. Hij is veel gepest, zowel door kinderen als leiding. Hij geeft aan dat het slapen op de slaapzaal verschrikkelijk was. Alle geluiden zorgden ervoor dat hij slechte nachten maakte en daardoor overdag op school lag te slapen met alle gevolgen van dien. In zijn puberjaren werd Henk recalcitrant, ging zijn eigen gang, gebruikte softdrugs en dronk teveel. Daardoor heeft hij zijn school niet af kunnen maken en heeft hij geen diploma gehaald. Henk verbleef op wisselende plekken, maar had vaak geen dak boven zijn hoofd. Hij is uiteindelijk bij een meditatiegroep terecht gekomen en heeft daar weer wat rust gevonden.

Toen het in Henk’s leven weer wat rustiger was geworden, wilde hij toch wel graag aan het werk. Hij was gemotiveerd, wilde graag een eigen leven opbouwen en had daar geld voor nodig. Henk vertelt aan mij dat hij wel 12 ambachten heeft gehad, maar dat er ook 13 ongelukken hebben gevolgd. Van vrachtwagenchauffeur tot brugwachter en van pakketbezorger tot tuinman. Henk heeft van alles geproefd, maar het ging uiteindelijk altijd mis.

Henk komt in een depressie, hij heeft de nodige psychologen en psychiaters gezien, maar allemaal met geitenwollen sokken zo zegt Henk.
Op een avond zit Henk de film Adam te kijken (Henk is een fervent filmkijker) en Adam gaat over een jongeman met autisme. Henk geeft aan dat hij zich direct in Adam herkende en dat hij graag wilde weten of dit bij hem ook speelt.

Henk heeft een traject gelopen bij een GGZ instelling en heeft de diagnose autisme gekregen, dat was voor hem een grote opluchting. “Het ligt niet aan mij”.  Henk heeft nu een begeleider die wekelijks bij hem langs komt en samen met hem de week bespreekt, hij haalt hier veel steun uit. Hij heeft nu ook een baan naast zijn uitkering, hij werkt bij een begrafenis onderneming en draagt de kist van de overledenen en Henk vindt het een top baan. Als ik hem vraag waarom zegt hij:

  • Ik weet wat ik moet doen.
  • Er zeurt niemand aan mijn hoofd.
  • De opdracht is duidelijk.
  • Ik hoef niemand aan te kijken
  • Als het klaar is, gaat iedereen weer naar huis.

Het lijkt zo vanzelfsprekend, maar voor Henk zo belangrijk. Hij heeft een vast aanspreekpunt bij de begrafenisonderneming en samen bespreken ze hoe het gaat, dit doen ze elke 6 weken. Henk hoopt dat hij dit tot aan zijn pensioen mag blijven doen.

Tags: Autisme, Sociale Netwerk Versterking

Auteur

  • Herman Wieringa
  • Trainer en coach

Lees ook

Autisme: wil je snel ga langzaam….

Op een warme voorjaarsdag bel ik aan bij Alex, hij woont samen met zijn moeder en broertje in een portiekflat op drie hoog. Als ik puffend boven kom staat Roos de labrador mij al kwispelend op te wachten, na een begroeting mag ik naar binnen. Ik maak kennis met de moeder van Alex. Maar Alex zelf heeft nog even geen tijd voor mij… meer…

Sterke basis

In de meeste gemeentes dalen de stofwolken weer neer na de transitie/transformatie jeugdzorg. Daarmee komt er gelukkig weer ruimte voor inhoud. In sommige gemeentes heeft de transitie nog onvoldoende tot de noodzakelijke aandacht voor een sterke basis (een goede infrastructuur met betrekking tot opvoeden en opgroeien) geleid. Het leeuwendeel gaat, net als voorheen, wederom naar het oplossen van (zware) problemen. meer…